Wielka Sobota
Wielką Sobotę rozpoczęliśmy od poświęcenia pokarmów, między innymi: chleba – symbolizującego Ciało Chrystusa, jajek – oznaczających odradzające się życie, soli – symbolu oczyszczenia i prostoty życia. Święcenie pokarmów to wyraz wdzięczności za dar życia i pożywienia. Przypomina również, że świąteczne jedzenie nie jest zwykłym posiłkiem, ale ma związek z przeżywaniem Wielkanocy i radością ze Zmartwychwstania Pańskiego.
O zmroku rozpoczęła się Wigilia Paschalna – centrum obchodów Triduum Paschalnego. Wielka Sobota będąc dniem poświęconym śmierci Zbawiciela jest dniem szczególnej ciszy i adoracji Chrystusa spoczywającego w grobie. Wigilia Paschalna uczy, że chrześcijaństwo nie kończy się na wspomnieniu krzyża i grobu. Prowadzi dalej — ku światłu, życiu i zwycięstwu Chrystusa. Charakteryzuje ją intensywne oczekiwanie na Zmartwychwstanie Chrystusa.
Liturgia Wielkiej Soboty składała się z czterech części:
Liturgia światła – poświęcenie ognia i paschału, symbolizującego Chrystusa jako „Światłość Świata”. Kapłan żłobił na paschale krzyż, litery alfa i omega oraz cyfry bieżącego roku. Następnie wierni uczestniczyli w procesji do zaciemnionego kościoła, gdzie światło paschalne rozprzestrzeniało się na świece trzymane przez uczestników.
Liturgia Słowa jest Wielkiej Soboty jest bardzo bogata i rozbudowana. Czytania pokazują całą historię Zbawienia: od początku świata, poprzez wyprowadzenie Narodu Wybranego z Egiptu, aż do czasu, gdy Jednorodzony Boży Syn stał się Barankiem, by zbawić grzechy świata, a zabity za nasze grzechy trzeciego dnia powstał z martwych.
Liturgia chrzcielna – obejmuje poświęcenie wody chrzcielnej, odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych przez wiernych oraz kropienie poświęconą wodą.
Liturgia eucharystyczna – stanowi szczyt Wigilii Paschalnej, celebrując ofiarę męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.
Po liturgii wierni mieli możliwość adoracji Najświętszego Sakramentu do godziny 22.00.
Adoracja w Wielką Sobotę przygotowuje serca na radość Zmartwychwstania. To czas wyciszenia i refleksji, który kieruje wiernych do radosnego świętowania Zmartwychwstania Pańskiego, łącząc pamięć o cierpieniu Chrystusa z nadzieją odrodzenia i nowego życia. Dzień ten jest zatem pomostem pomiędzy śmiercią a Zmartwychwstaniem celebrowanym w Wigilię Paschalną w Niedzielę Zmartwychwstania.
Wielki Piątek
„Wykonało się …”
Wielki Piątek to dzień, w którym w szczególny sposób przeżywamy mękę i śmierć naszego Zbawiciela. Naszą uwagę zwraca wyjątkowa liturgia, składająca się z trzech części: Liturgii Słowa, Adoracji Krzyża oraz Komunii Świętej.
Liturgia Męki Pańskiej rozpoczęła się wejściem w milczeniu i ciszy. Następnie mogliśmy być świadkami gestu największego uniżenia Kościoła wobec misterium cierpienia i śmierci Chrystusa, kiedy kapłan leżał krzyżem przed ołtarzem.
W Liturgii Słowa mogliśmy usłyszeć opis Męki Pańskiej zawartej w Ewangelii wg św. Jana.
Centralnym wydarzeniem liturgii wielkopiątkowej była Adoracja Krzyża, która jest wyrazem pokory człowieka wobec ofiary Chrystusa, lecz także wyrazem czczenia Krzyża jako znaku zwycięstwa i znaku naszego zbawienia.
Wszyscy wierni, według ustalonego porządku, mogli podejść do krzyża, by oddać cześć Jezusowi ukrzyżowanemu. Po adoracji Krzyża i Komunii Świętej w procesji nastąpiło uroczyste przeniesienie Najświętszego Sakramentu do symbolicznego Grobu Pańskiego. Tak zakończył się drugi dzień Triduum Paschalnego — dzień Chrystusa Pogrzebanego. Rozpoczął się czas czuwania — już nie przy umęczonym, ale pogrzebanym Jezusie Chrystusie.
Po liturgii wierni mieli możliwość adoracji Najświętszego Sakramentu do godziny 22.00. Szczególnego wymiaru temu czuwaniu nadała obecność i służba druhów z Ochotniczej Straży Pożarnej w Przędzelu, Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej w Przędzelu oraz harcerzy, którzy pełnili wartę przy Grobie Pańskim.
Ich postawa była pięknym świadectwem wiary, oddania i troski o zachowanie tej wyjątkowej tradycji, łączącej pokolenia w duchu szacunku dla tajemnicy Wielkiego Piątku.
Wielki Czwartek
Wielki Czwartek to nie tylko pamiątka ważnego wydarzenia z przeszłości, ale uobecnienie tajemnicy Ostatniej Wieczerzy, podczas której Jezus dał uczniom Eucharystię i pokazał, czym jest miłość wyrażona w służbie.
Po Mszy Świętej uroczystą procesją Najświętszy Sakrament został przeniesiony do „ciemnicy”, a następnie rozpoczęła się adoracja. Przeniesienie do ciemnicy przypomina modlitwę Jezusa w Ogrójcu i początek Jego męki. Wymownym znakiem pojmania Jezusa po Ostatniej Wieczerzy jest ogołocenie centralnego miejsca świątyni, czyli ołtarza – pozostawienie go bez obrusu, świec i wszelkich ozdób aż do Wigilii Paschalnej.
Wielki Czwartek to równocześnie czas, w którym parafianie mieli okazję złożyć życzenia Księdzu Proboszczowi oraz obecnemu Księdzu Tomaszowi wyrażając wdzięczność za ich pracę i posługę.
Po liturgii wierni mieli możliwość adoracji Najświętszego Sakramentu do godziny 22.00.
